Mieszkałem na Dolnej 10a – wspomina Kazimierz Furmańczyk (część XLVI)

Część I, Część II, Część III, Część IV, Część V, Część VI, Część VII, Część VIII, Część IX, Część X, Część XI, Część XII, Część XIII, Część XIV, Część XV, Część XVI, Część XVII, Część XVIII, Część XIX, Część XX, Część XXI, Część XXII, Część XXIII, Część XXIV, Część XXV, Część XXVI, Część XXVII, Część XXVIII, Część XXIX, Część XXX, Część XXXI, Część XXXII, Część XXXIII, Część XXXIV, Część XXXV, Część XXXVI, Część XXXVII, Część XXXVIII, Część XXXIX, Część XL, Część XLI, Część XLII, Część XLIII, Część XLIV, Część XLV

35/ Uwagi ogólne

Na zakończenie moich „wspomnień” chciałbym podzielić się swoimi uwagami ogólnymi.
Zredagowanie i opublikowanie ich w Internecie zawdzięczam: Panu Jackowi Górskiemu z portalu „Opowiadacze Historii Dolnego Miasta Gdańska” (aby przedstawić swoją drogę życia i edukacji: od chwili przeniesienia się do Gdańska aż do emerytury) oraz moim Kochanym Dzieciom (aby pokazać im: jak trudna i wyboista była ta droga w niełatwych czasach). Jeśli kogokolwiek pominąłem w swoich wspomnieniach, a nie powinienem, przepraszam. Wymieniałem tylko te osoby, które (wydawało mi się), że w tamtym czasie odegrały dużą rolę w moim życiu. Jeśli ktokolwiek czuje się pominięty, lub obrażony, serdecznie przepraszam. Czas mojej edukacji w Gdańsku : SP Nr 4 na Łąkowej oraz I LO i działalność w ZHP wspominam wspaniale. Pobyt na studiach na Politechnice Warszawskiej, mimo życzliwego podejścia kadry, zawierał elementy zbędnej konkurencji, co było przyczyną mojego powrotu do Gdańska, mimo propozycji pozostania na Politechnice. Po powrocie do Gdańska zauważyłem, że młodzieńcza życzliwość była cechą edukacji podstawowej i średniej. W Uniwersytecie Gdańskim starałem się swoją serdeczność odwzajemnić wszystkim: zarówno pracownikom, jak też studentom, co pozytywnie odbiło się na moich badaniach naukowych oraz działalności w Solidarności. Szczególnie dużo ciepłych uwag i poparcia doświadczyłem od dr Marii Pelczar – wspaniałej koleżanki. Miejsce mojej działalności w Zakładzie Geologii i Kartografii, było doskonałym miejscem mojej lokalizacji, lecz moje zainteresowania znacznie wykraczały poza Kartografię. Głównie współpracowałem z prof. Jerzym Onoszko z IBW PAN, dr (późniejszym prof.) Bogdanem Woźniakiem z IO PAN i dr Kazimierzem Fedakiem z WSMW oraz z naukowcami zajmującymi się Fotointerpretacją w innych uczelniach w Polsce. Z czasem doprowadziło to do zmiany nazwy Zakładu na: Kartografii i Fotointerpretacji. W tym czasie powstawała Oceanografia i geologiczna część Zakładu przeszła do Instytutu Oceanografii, a kartograficzna część pozostała przy Geografii, mimo, że zajęcia dydaktyczne prowadziliśmy na obu kierunkach studiów. Po uczestnictwie w ekspedycjach: do Afganistanu (1977) i na Antarktydę (1978/9) oraz pogłębieniu współpracy z OPGK Szczecin, z perspektywą pracy w powstającym tam Uniwersytecie, po długich namowach, postanowiłem przenieść się do Szczecina, pracując jeszcze wiele lat w Gdańsku. Nie zapobiegło to po odejściu dr hab. Jana Szeligi i zmianie statusu Zakładu na Pracownię i włączeniu do Zakładu Limnologii. Po uzyskaniu przeze mnie habilitacji, zostałem poproszony, abym okresowo wzmocnił Pracownię w Gdańsku przez rok czasu, ale niewiele to pomogło.

W 2016 roku wydana została monografia:„70 lat gdańskiego ośrodka geograficznego” pod red. Jana A. Wendta. Ponieważ udział kilku badaczy został opracowany w monografii w niewystarczający sposób, wydano suplement pod tym samym tytułem, pod redakcją: Andrzeja Wyszkowskiego i Mirosławy Malinowskiej z uzupełnieniem brakujących informacji. Andrzeju, dziękuję Ci bardzo za kontakt ze mną i uzupełnienie informacji o mnie!

W 2007 roku ukazała się monografia: „40 lat oceanografii na Uniwersytecie Gdańskim- historia, wspomnienia , fakty. Zebrał, zestawił i komentarzem opatrzył Marcin Pliński”. Autor bardzo skrupulatnie opisał tworzenie się Oceanografii w UG. Jestem dla niego pełen podziwu i uznania. Ponieważ Od 1970 roku pracowałem w Zakładzie Geologii i Kartografii, więc z chwilą podzielenia zakładu na: Geologię morza, która włączona została do Oceanografii (1973) i Kartografię, która pozostała przy Geografii, zajęcia prowadziliśmy na obu kierunkach. Zakład zmienił nazwę na Kartografii i Fotointerpretacji. Skutkiem tego prowadziłem zajęcia na Oceanografii Fizycznej, do mojego przejścia do Szczecina aż do 1986 roku z podstaw Fotointerpretacji. Po mnie zajęcia te przejął (późniejszy prof.) Adam Krężel. Jeśli dobrze pamiętam, prowadziłem też kilka wykładów monograficznych dla studentów Oceanografii Fizycznej oraz Biologicznej.
Najważniejszym faktem, który chciałem dodać było to,… że byłem inicjatorem i pierwszym opiekunem Studenckiego Koła Naukowego Oceanografów UG. Koło to za swoją aktywność (o ile dobrze pamiętam) otrzymało Nagrodę Czerwonej Róży, natomiast ja w 1994 roku otrzymałem Nagrodę Ministra NSWiT zespołową trzeciego stopnia za opiekę nad Studenckim Kołem Naukowym Oceanografów Uniwersytetu Gdańskiego. Pamiętam ich pionierskie obozy w Rzucewie i Pucku. Jest mi bardzo miło, że Lucyna Falkowska (późniejsza profesor) nadmieniła o tym w swoich wspomnieniach. Dziękuję Ci bardzo Lucyno za miłe wspomnienie. Kilka zdjęć z obozów w Pucku i Rzucewie zamieściłem w części XXV wspomnień.

Po przeniesieniu się do Szczecina, nadal dominującą współpracę prowadziłem z Oceanologią w UG, Instytutem Oceanologii PAN w Sopocie, IBW PAN w Gdańsku oraz WSMW w Gdyni.

W 2015 roku ukazała się monografia p.t. „25 Lat Instytutu Nauk o Morzu Uniwersytetu Szczecińskiego” pod redakcją Stanisława Musielaka i Anny Cedro.

W Szczecinie, sukcesywnie udało mi się zorganizować zespół badawczy złożony z pełnych entuzjazmu absolwentów Oceanografii i Geografii z Gdańska, a stopniowo również kierunku Geografii Morza ze Szczecina. Zespół mój wzmocnił się głównie poprzez zagraniczną współpracę z Uniwersytetami w: Greifswaldzie i Kilonii. Stopniowo byliśmy zapraszani do uczestnictwa w projektach europejskich. Był to czas ogromnych przemian politycznych i organizacyjnych, a przede wszystkim kompletowania kadry Instytutu Nauk o Morzu. Po przyjęciu Polski do Unii Europejskiej, w pełni rozwinęła się współpraca z Uniwersytetami z „Zachodniej Europy”. Byliśmy zapraszani do uczestnictwa w projektach europejskich. Rozwój kadry naukowej Instytutu (własnej i pozyskanej) umożliwił uzyskanie pełnych praw akademickich przez Wydział już w czasie 10 lat od utworzenia Instytutu. Był to duży impuls do dalszego rozwoju Instytutu i mojego zespołu. Rozpoczął się okres częstych wyjazdów naszej kadry i studentów do Uniwersytetów zachodnich oraz przyjazdu do nas kadry zagranicznej. Po moim pobycie na Stypendium Fulbrighta ( 1996) oraz zorganizowaniu światowego sympozjum badań brzegów (ICS 2011) w Szczecinie, zespół mój stał się rozpoznawalny w Europie, co poczytuję sobie jako ogromny sukces. Dalsze lata, to rozwój naukowy zespołu i uczestnictwo w projektach europejskich i krajowych, aż do mojej emerytury.

Na zakończenie moich „wspomnień”, chciałem nadmienić, że mimo nieosiągnięcia jakiegoś spektakularnego sukcesu, starałem się dać z siebie możliwie najwięcej, na ile konkretne warunki t.zw zewnętrzne umożliwiały. Zawsze można było postąpić inaczej, ale starałem się postępować zgodnie ze swoim sumieniem i nie przekraczać swoich kompetencji. Jestem niezmiernie dumny z wielu moich studentów (absolwentów), którzy mi zawierzyli. Z satysfakcją patrzę na Ich rozwój.

Jeśli ktokolwiek byłby zainteresowany niektórymi szczegółami mojej drogi naukowej, serdecznie proszę o wpis w komentarzach, z chęcią odpowiem, nawet na adres prywatny.

Kazimierz Furmańczyk
Zdjęcie pochodzą ze zbiorów autora.