Miłość jedno ma imię. Maryleńka. cz. 2

Miłość jedno ma imię. Maryleńka. cz. 1

Niespełna miesiąc później, 10 sierpnia 1922 r., Rafał ponownie pisze do swojej ukochanej Maryleczki.

W poprzednim liście wspomniał narzeczonej, że niezadowolony z pracy, zamierza się zwolnić. Jak dotąd, od półtora miesiąca, nie udało mu się znaleźć nowego zajęcia.
Czas ten wykorzystuje aktywnie, spędzając go na wyjazdach do Krakowa i Lublina.
Kiedy wysyła ten list, jest już z powrotem w Warszawie, ale nosi jeszcze we wspomnieniach obrazy spędzonych na wyjeździe chwil.
Informuje Maryleczkę, że stale jeździł na pobliskie wycieczki. I że w taki miły i wesoły sposób mijał mu czas po uciążliwej pracy w Skierniewicach.
Od razu jednak, delikatnie i taktownie, wyraźnie skonfundowany własną szczerością, nadmienia,że mimo tych wszystkich przyjemności i wesołości, zawsze myśli tylko o niej. I tylko ona staje mu przed oczyma. I dodatkowo wzmacnia te zapewnienia wyznaniem, że tylko ją kocha i uwielbia.
Wyraża przy tym żal, że na ich drodze tyle rozmaitych przeszkód i wielka przepaść, które stoją na drodze do ich szczęśliwych zaślubin.
W tych słowach można wyczuć zwątpienie pomieszane z młodzieńczym zniecierpliwieniem.
W ostatnich zdaniach swojego listu Rafał nalega na szybkie spotkanie w domu rodzinnym Maryli, w Chojnicach. Chce się z nią porozumieć, ale nie dowiemy się czy, aby przyśpieszyć i usankcjonować ich miłość czy aby się ostatecznie rozstać?
Tymczasem, na zakończenie, całuje oczka Maryleczki, a szanownej mamusi zasyła ucałowania rączek…

Słowo podsumowania:

Czyż to nie wzruszające – tak dotknąć rzeczy niezwykłej – intymnej relacji pomiędzy dwojgiem zakochanych, którzy swoją młodość i uczucie przeżywali ponad sto lat temu.

Proste sprawy zwykłych ludzi. Pomiędzy dwiema światowymi wojnami.

Ciekawe, czy udało im się przeżyć i czy ich miłość, jak oni, także ocalała?

Autorka tekstu: Katarzyna Gwoździńska
Oryginalna przedwojenna korespondencja pochodzi z kolekcji Opowiadaczy Historii Dolnego Miasta w Gdańsku.