Żużel oczyma dziewczynki

To dla mnie było z jednej strony jakby coś znanego, a z drugiej jakby tajemniczego i lekko niedostępnego.
Jako mała dziewczynka byłam tam kilka razy z sąsiadami – zarówno z dorosłymi jak i z dziećmi. Poinformowano mnie, że muszę mieć obowiązkowo tzw. program, by móc tam wejść. A potem kupiono tenże program. Nie wiem, czy zależało to od wieku kibica, czy od jego wzrostu, by móc wejść na program. Wiem tylko, że starsze i większe osoby już musiały kupować regularnie bilet.
Wchodziliśmy przez tę bramkę, która mieściła się od strony ul. Sadowej.
Siedzieliśmy na zakręcie, obserwując zawodników, którzy dzielnie ścigali się w kolejnych okrążeniach. Jakoś nie za bardzo kumałam o co w tym chodzi. Ale tak bardzo podobał mi się ten dźwięk i ryki silników motorów. A już ten zapach żużla i palonej gumy! No coś pięknego.

Mirosław Berliński

Gdy wracaliśmy do domów, to każdy z nas miał z jednej strony osmaloną/zakurzoną twarz. Ja to zapamiętałam wręcz jako trofeum. Byłam dumna, że jestem taka mała, a już chodzę na żużel.
Dziś, gdy jestem nieopodal stadionu żużlowego (nawet myślami), a akurat trwają jakieś treningi, to bardzo mnie rozczula dźwięk, który unosi się nad okolicą i niesie się daleko. Myślę, że ten dźwięk sprawia przyjemność i przenosi w inne – zapewne lepsze czasy – nie tylko mnie.
Jak to ostatnio kolega napisał:

chrabąszcze już rozpoczęły sezon.

Wspominała: Danuta Płuzińska-Siemieniuk
Oryginalny program zawodów: I Liga żużlowa 18 biegów. Niedziela 20 VIII 1978. Godz. 17:00. GKS Polonia Bydgoszcz – GKS Wybrzeże Gdańsk oraz pamiątkowe zdjęcie Mirosława Berlińskiego pochodzą z archiwum Opowiadaczy Historii Dolnego Miasta w Gdańsku.